Pittige tijden

Terwijl ik de titel van deze blogpost typ, kleuren mijn wangen al wat roder. Want ja, ik vind het pittige tijden maar hé, ik ben gezond. Net zoals mijn man, onze kinderen en allen die ons lief zijn. Dus waar héb ik het helemaal over! Hoezo hebben wij het pittig?

Ik ben me er zeer van bewust dat wij heel dankbaar mogen zijn dat we (vooralsnog) geen gezondheidsklachten hebben. We zijn ook dankbaar. Echt! En we tellen heel bewust onze zegeningen. Het zijn er nog altijd heel erg veel.

Desondanks vind ik het pittig. Vier kinderen die van de een op de andere dag thuisonderwijs krijgen. De een heeft meer aansturing nodig dan de ander, maar ik voel me er toch verantwoordelijk voor en het kost me erg veel tijd.
Een man die in het onderwijs werkt en een dubbele baan heeft. Vanuit huis afstandsonderwijs moet geven en ondertussen ook een paar dagen per week op zijn school verwacht wordt op kinderen op te vangen waarvan een ouder in een vitaal beroep werkt. Vandaag waren dat maar liefst 14 kinderen in de leeftijd van 4 - 13. Kinderen die volgens de richtlijnen van het RIVM niet bij elkaar in één lokaal mogen, maar waar je wel toezicht op moet houden. Kinderen die zo in leeftijd van elkaar verschillen dat lesgeven onmogelijk is. Terwijl dat wel van mijn man verwacht wordt. Ik snap dat niet. Waarom worden leerkrachten verplicht gesteld voor opvang te zorgen, terwijl er veel oppasouders zijn die dolgraag willen werken en nu werkloos thuiszitten (in sommige gevallen ook zonder inkomen)? Mijn man is tot 's avonds heel laat aan het werk en slaapt er ronduit slecht door. Terwijl hij daar normaal nooit problemen mee heeft.

Mijn werk is ook een drama. Ik werk vier ochtenden vanuit huis. Wanneer de kinderen op school/ studie zijn en ik het rijk voor mij alleen heb. Nu heb ik nergens het rijk alleen en kan ik me onmogelijk langer dan 15 minuten op mijn werk storten, terwijl die concentratie eigenlijk wel nodig is. Ik loop dus flink achter met mijn opdrachten en dat zal alleen maar meer worden. Er zitten simpelweg te weinig uren in een dag.
Mijn baan in loondienst moet nu ook vanuit huis plaatsvinden. De voorbereidingen daarvoor hebben me de afgelopen week zeker 30 uur gekost. Terwijl deze baan normaal gesproken slechts 1 dag per week is. Ik moet online presentaties geven aan groepen mensen. Maar waar? Alle kamers in huis zijn al bezet door andere huisgenoten. Onze slaapkamer doet dienst als online klaslokaal van mijn man. In de woonkamer kan ik moeilijk van heel het gezin verwachten dat ze een dag lang doodstil zijn en niet praten. Bovendien valt de WiFi regelmatig weg nu hij zo zwaar belast wordt.
Mijn werkgever denkt gelukkig goed mee. Zolang ik geen klachten heb, mag ik alsnog naar mijn werklocatie komen om van daaruit de presentaties te doen. Maar wat als mijn hooikoorts erger wordt of iemand in ons gezin ziek wordt?

Voor mijn zzp-uren kan ik eventueel een beroep doen op de daarvoor in het leven geroepen vergoeding. Ik kan in de huidige situatie immers minder werk verzetten. Maar ik merk ook een zekere schroom bij mezelf. Zonder dat inkomen, moet het ook mogelijk zijn rond te komen zolang er verder geen gekke dingen gebeuren. Maar er gebeuren alleen maar gekke dingen in deze tijd! Toch vind ik dat ik er geen recht op heb en ga ik de vergoeding niet aanvragen. Er zijn immers ook zzp'ers die helemaal geen inkomsten meer hebben. Het overheidsgeld kan beter besteed worden aan mensen die er harder om zitten te springen.

Wat me ook bezig houdt is het schrappen van de centrale eindexamens. Mijn zoon zou examen doen. Hij heeft aan het begin van dit schooljaar veel last van faalangst gehad, wat in zijn cijfers goed terug is te zien. De laatste twee maanden gaat dit een heel stuk beter. Ook dit is goed aan zijn cijfers te zien. Lager dan een zeven heeft hij niet gehaald. Hij had zelfs zin in het examen. Hij voelde zich zelfverzekerd en wist dat hij op zijn examen 'revanche' kon nemen op zichzelf. Nu kan dat dus niet. De vraag is of zijn huidige cijfers voldoende zijn voor een diploma. Het zal er zeer om spannen en hangt sterk af van het zak/slaagmodel dat momenteel ontwikkeld wordt.

Ondertussen blijf ik me verbazen over mensen tot wie het nog altijd niet doordringt. Het is gelukkig een stuk rustiger op straat en in de winkels. Maar toen ik vandaag naar de supermarkt moest, en besloot om dat lopend te doen zodat ik wat beweging zou krijgen, werd ik bijna onder de voet gelopen door drie mensen die naast elkaar op het (brede) pad in het park liepen. Ze hielden geen 1,5 meter afstand van elkaar en ook niet van mij. Terwijl dit makkelijk had gekund, wanneer ze even achter elkaar waren gaan lopen. Toen ik van het pad afweek en door de berm ploeterde werd ik uitgelachen. Werkelijk! Hoe groot kan het bord voor iemands kop zijn?!

Pittige tijden, dat zijn het.




Reacties

  1. Het zijn inderdaad pittige tijden. En soms een baaldag mag best! Gelukkig schijnt de zon en hebben wij een tuin, bedacht ik me laatst. En gelukkig heb ik pas één opdracht die gecancelled is, bedacht ik ook. Want je zou ook nog maar eens financieel in de problemen komen. En het beste van alles is dat ik me vooralsnog geen zorgen hoef te maken over mijn eigen gezondheid en die van mijn naasten.

    Maar dat alles gezegd hebbende.... het blijft pittig. Ik snap jou!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Gezondheid gaat inderdaad boven alles! En verder ben ik ook heel erg blij met de zon en onze tuin. Ik hoop voor je dat het bij één gecancelde opdracht blijft.

      Verwijderen
  2. "Toen ik van het pad afweek en door de berm ploeterde werd ik uitgelachen" precies dit maakte ik gisteren mee, ik kan er weer boos om worden! Haha wat leuk rotzak, ik hoop dat je zelf ziek wordt. Meen ik niet echt, maar het ging wel even door mijn hoofd.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Natuurlijk meen je zoiets niet echt, maar inderdaad...zoiets spookte ook heel even door mijn hoofd.

      Verwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Een inkomen van meer dan drie keer modaal

Voorraad op de plank: goedkoop of duurkoop?

Opnieuw in loondienst