Een inkomen van meer dan drie keer modaal

Hij stond een tijdje geleden zomaar in de krant. Een vage kennis van vroeger. Zo'n jongen die ik in mijn jeugd weleens sprak, maar die ik nu op straat voorbij zou lopen omdat ik hem niet meer in een oogopslag zou herkennen. Een naam die ik ook nooit stiekem gegoogled of gefacebooked heb, omdat we elkaar 25 jaar geleden ook niet echt veel te vertellen hadden. Maar in de krant herkende ik hem wel. Zijn naam in combinatie met zijn foto, het kon niet missen.

Hij stond dus in de krant. In een human interest rubriek, waarbij 'wij lezers' een kijkje achter de voordeur konden krijgen. Hij was inmiddels getrouwd en vader. Hij was net terug van enkele jaren werken en wonen in het buitenland. En dus was het nu wennen. De dingen waren hier duurder. Er werd meer van hem verwacht op allerlei gebieden. Het was een beetje puzzelen om de boel draaiende te houden. Hij zei dit overigens zonder te klagen en gaf eerlijk en met de nodige zelfspot aan dat hij de afgelopen jaren ook wel een behoorlijk luxe leventje had kunnen leiden.
Ondanks het puzzelen, is zijn pasgekochte huis in Nederland is alsnog groot en vrijstaand. Zowel hijzelf als zijn vrouw werken parttime en hun gezamenlijke inkomen is 'iets hoger dan drie keer modaal.'

Iets hoger dan drie keer modaal. Dat zinnetje deed iets met me, en niet in positieve zin. Ik ben er ook niet trots op. Ik voelde iets van afgunst. Waar ik van mezelf dacht dat ik werkelijk niet meer beïnvloed word door wat anderen aan inkomsten binnenharken, blijkt dat dus wel zo te zijn.

Manlief en ik hebben jaren geleden ook bewust voor een constructie gekozen waarin we beiden parttime werken. Het grote voordeel dat we daarbij zagen en zien: rust. Niet 's avonds laat nog boodschappen bestellen, geen gejakker om kinderen op tijd bij de opvang te krijgen, geen stress wanneer er een kind ziek is en niet naar school kan, niet heel het weekend achterstallig huishoudelijk werk weg moeten werken omdat je daar door de week geen tijd voor hebt.
Het nadeel dat deze beslissing met zich meebracht: een lager inkomen. Dingen om financiële redenen moeten laten. Maar hé, dat gaat om luxe dingen zoals een tweede of derde vakantie in het jaar. Een groot huis en een tweede auto. Kinderen op een betaalbare sport in plaats van op twee dure sporten. En we waren toch al nooit echt luxe-paarden. De keuze koste ons geen moeite en we staan er nog altijd achter.

Wij verdienen samen een inkomen dat net iets boven modaal ligt. Werken net zoveel uren als de man in de krant en zijn vrouw, en zijn net zo hoog opgeleid. En daar komt die lichte afgunst denk ik vandaan. Het kan dus wel! Parttime werken en bakken met geld binnenharken. Wij werken in de verkeerde sector, en in de verkeerde functies. Je kunt wél van twee walletjes eten.

Ik moest het artikel een tweede keer lezen, om de details tot me door te laten dringen. Het krantengezin heeft dan wel hetzelfde aantal werkuren als mijn man en ik, ze hebben wel veel meer reistijd. Waar ik vooral vanuit huis werk, en manlief in 15 minuten op zijn werk is,  hebben meneer en mevrouw Krant beiden zo'n drie uur reistijd per dag. Per week toch veel uren die ik als verloren beschouw. Ik zie ook weleens een toffe vacature voorbij komen op 1,5 uur reisafstand. Die laat ik dus aan me voorbijgaan, omdat ik niet zolang onderweg wil zijn.
Meneer Krant heeft ook heel ander werk dan ikzelf heb. Ik zou niet erg gelukkig worden van zijn baan, die vooral uit vergaderen en netwerken bestaat. Mensen overtuigen van mijn gelijk. Het zou me geen enkele voldoening opleveren en ik zou me niet erg nuttig voelen. Ja, ik zou veel meer geld verdienen maar iedere dag uitgeblust van mijn werk komen. Is het me dat waard? Nee, natuurlijk niet.

Zou ik meer kunnen verdienen? Ja, ik zou meer uren kunnen werken. Ik zou kunnen solliciteren op hogere functies binnen de organisatie waar ik nu werk in loondienst. Ik ben WO-opgeleid en vervul een functie op HBO niveau. Ik zou mijn ZZP-werkzaamheden kunnen uitbreiden, of kunnen specialiseren in een exclusievere niche. Maar ik houd van afwisseling. Ik houd ervan om met mijn voeten in de klei te staan. Ik stuur liever mezelf aan dan anderen. Ik wil niet eindverantwoordelijk zijn voor anderen die hun werk niet goed doen. En dus vind ik de vrijheid die ik als zzp-er met een eenmanszaak heb heerlijk. Ik geniet van mijn functie in loondienst en de praktische inslag die dit werk heeft.

Ben ik dan helemaal niet bezig met meer geld verdienen? Jawel, hoor. We komen prima rond, maar extra geld blijft welkom. Om bijvoorbeeld de hypotheek sneller mee af te lossen. Om aandelen te kopen, te sparen voor een nieuwe keuken en ooit dat heerlijke, vrijstaande boerderijtje aan de rand van de stad te kopen. Maar meer inkomsten mag wat mij betreft niet ten koste gaan van de rust die we nu hebben. Ik zie iets teveel mensen in een burn-out belanden doordat ze het gevoel hebben alsmaar meer te moeten doen en hebben. Ik lees dat de kennis van vroeger soms geen tijd heeft om te koken, en noodgedwongen een dure maaltijd laat bezorgen al zou hij dat liever niet doen. Dan maar wat langer onderweg naar financiële onafhankelijkheid.

En dus richt ik me op het vergroten van passief inkomen, het verlagen van maandelijkse lasten en geniet ik van de rust die dat nu al brengt. Maar af en toe moet ik mezelf daar kennelijk toch weer even goed aan herinneren.

Ben jij gevoelig voor het inkomen van anderen?



Reacties

  1. Ik kan me wel iets voorstellen bij je dubbele gevoel, ja. Maar net als jij, zou ik mijn baan voor geen goud inwisselen voor iets met een lange reistijd waarbij ik de hele dag zou moeten vergaderen. Ik heb het goed.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Nee ik ben er niet zo gevoelig voor als anderen een hoger inkomen hebben. Ik heb bewust gekozen voor mij beroep en ik vind dit een prachtig beroep. Ik tik net modaal aan.....een drukke baan, maar ben nog nooit met hoofdpijn naar het werk gegaan. Een rijtjeshuis, prima, weet je hoeveel energie het kost zo'n groot huis met een tuin er om, ja oke dan hoeft het voor mij niet. Ik leerde dat trouwens bij een vriendin waar ik op vakantie was....die had pas een groot huis....Niet kiezen uit de kleding kast ook geen last van.....beperkte aantal kledingstukken. Ik ben juist door zuinig aan gekomen tot keuzes die er voor mij toe doen, wat ik belangrijk vind en deze heel bewust maken omdat ik een of of mens ben en niet een en en mens. Daar door lees ik heel tevreden met dat wat ik heb...........

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Voorraad op de plank: goedkoop of duurkoop?

Kamperen; mens erger je niet.