Beter een goede buur...

Het is zaterdagmiddag en de zon schijnt. In de kast ligt een flinke stapel vers leesvoer en de lounge-set staat te lonken in de tuin. Niet moeilijk om het een en ander bij elkaar op te tellen. En toch zit ik binnen. Onze tuindeuren, die bij dit weer zo heerlijk open kunnen staan, zijn dicht. Met dank aan de buren die al vier uur achtereen smartlappen draaien in de achtertuin. Op zo'n hoog aantal decibellen dat ik het zelfs met de tuindeuren dicht de teksten woord voor woord kan verstaan. Voor de goede orde: tussen hun huis en het onze zit nog een ander huis.

Ik geloof dat ik al wel eens tussen de regels door heb geschreven dat er in onze straat een gezin woont dat wat uit de toon valt. Man en vrouw, met drie kinderen. Drie nogal luidruchtige kinderen, wat niet heel verwonderlijk is, aangezien vader en moeder ook altijd nadrukkelijk aanwezig zijn. En ik weet het, wie in een woonwijk woont, heeft te maken met geluiden van buren. Ik vind het geen enkel probleem dat ik af en toe het pianospel van de buurman opvang, ook al speelt hij op beginnersniveau en is het vaak hetzelfde deuntje. Ik heb ook geen enkel bezwaar tegen honden die af en toe blaffen, spelende kinderen of een huilende baby. Maar het gezin dat uit de toon valt, valt toch wel onder een totaal andere categorie.

Lang dachten manlief en ik dat wij de enige mensen waren die ons eraan stoorden. Ik ben sowieso gevoelig voor geluid en vang ieder piepje op. Maar toen manlief een keer met een aantal buren stond te praten en een hoop gekrijs en gevloek en gegil de komst van de twee zoons van dé familie aankondigde, riep een van de buurvrouwen gestresst uit: 'oh nee, niet wéér die Tokkies op het veldje!' En ineens durfde iedereen ervaringen te delen en bleek iedereen al behoorlijk lang overlast te hebben van het gezin.

Het is niet alleen het constante geschreeuw en gevloek en de keiharde muziek in de achtertuin. Het is het totale onvermogen of de totale onwil -daar zijn de meningen over verdeeld- om zich ook maar enigszins iets van anderen aan te trekken. De twee zoons (7 en 5 jaar) spuiten vrijwel iedere dag onze ramen nat met hun waterpistool. Een keertje kattenkwaad uithalen? Prima. Twee keer? Kan ook nog. Maar iedere dag is niet normaal. En het is ook niet een klein druppeltje dat op ons raam valt. Nee, het is een keiharde straal uit een supersoaker, heel bewust op ons raam gericht. Ik heb er al vaak iets van gezegd, zowel tegen de jongens als tegen hun ouders. Vorige week nog tegen jongens en ouders samen. De jongens kijken me totaal zonder schuldgevoel aan, moeder staat erbij te lachen en noemt haar kinderen liefkozend boefjes.
Vanmorgen werd ik om halfzeven wakker van geschreeuw in huize Tokkie. De jongens hadden ruzie. En wel zo hard dat het dwars door de muren van het huis tussen dat van ons en hun heentrok en mij uit mijn slaap haalde. Dat lukt mijn eigen kinderen niet eens. Om halfacht werden de jongens de tuin ingestuurd en maakten ze de rest van de buurt wakker. Zoals ieder weekend. Ouders hebben daar maling aan.

Een buurvrouw vertelde dat haar zoon niet meer in de speeltuin op het veldje tussen de huizenblokken durft te spelen als die jongens ook buiten zijn. De kans dat je ondergespuugd wordt, is als bescheiden jochie kennelijk vrij groot. De achterbuurvrouw gaf aan dat haar kinderen -beide studerend- iedere zaterdag en zondag woest zijn, doordat ze niet uit kunnen slapen.
'Je kunt die kinderen toch wel tot halftien binnenhouden zoals iedereen doet? Of in ieder geval zachtjes laten doen?' De retorische vraag werd niet beantwoord.
Een buurman heeft een van de jongens eens op straat zien poepen en een van de jongere buurmeisjes wordt domweg van de schommel geduwd als een van hen wil schommelen. En zo kan de lijst nog flink uitgebreid worden, maar het idee is wel duidelijk zo.

De broers hebben ook nog een zusje van een jaar of drie. Ze doet niet voor de rest van de familie onder. 'Ik wil een iiiijjjjjsjeeeeeeeee,' gilde ze gisteren.
Moeder riep: 'Hou op met zeuren. Je weet dat je geen ijsje krijgt.'
Maar nog geen tien minuten later, drentelde zusje met een ijsje voorbij.

Het gezin blijft me verbazen. Vader en moeder hoor je constant mopperen op de kinderen. Ze dreigen met straffen die nooit worden uitgevoerd. Die ook niet realistisch zijn en waar de kinderen zich dus ook helemaal niks van aantrekken. Ze gaan volledig hun eigen gang. Ouders zitten in de tuin, praten en lachen overdreven hard, luisteren ondertussen naar te harde muziek en hebben geen idee wat hun boefjes ondertussen uitspoken.

Wat me nog het meest verbaast, is de achtergrond van moeder. Met een postHBO opleiding Ambulante Gezinsbehandeling op zak, en meer dan 10 jaar werkervaring als opvoedcoach en jeugdbeschermer zou je toch verwachten dat de thuissituatie daar iets anders in elkaar steekt. Dat niet de kinderen maar de ouders het voor het zeggen hebben. En natuurlijk zal er dan alsnog af en toe kattenkwaad uitgehaald worden. Maar dan glimlachen we er met de buurt om. Net zoals we dat bij andere buurtkinderen doen.

Ik merk dat ik opgelucht ben dat er meer buren last van blijken te hebben. Natuurlijk vermoed je zoiets wel, maar om er plompverloren naar te vragen bij een ander voelt ook een beetje als achter iemands rug om opereren. Ik ben ook benieuwd hoe dit verhaal verder gaat..., ik heb mezelf in ieder geval voorgenomen om hierin weer wat assertiever te worden. Ik realiseer me eigenlijk nu pas, dat ik de laatste tijd steeds meer 'wangedrag' over me heen laat komen van hun kant. Puur en alleen omdat aangeven dat je ergens last van hebt, geen enkel effect oplevert. Als heel de buurt nu wat assertiever wordt, vallen er misschien toch eindelijk wat kwartjes.

En ergens....ergens vind ik dit ook wel een heel boeiend proces. Hoe zoiets in een buurtje gaat en hoe men er tegenaan kijkt. Ik heb niet het idee dat er binnenkort dingen gaan escaleren, maar nu meerdere mensen zich hebben uitgesproken, zal er misschien wel iets veranderen. Het sfeertje aan de gezamenlijke picknicktafel op het veldje zal misschien wat lacherig of stiller worden als buurman of buurvrouw Tokkie aanschuift. Bij het gezamenlijke volleybaluurtje dat op zomeravonden spontaan ontstaat, worden ze misschien wat minder uitgenodigd. Of juist meer omdat je al sportend misschien gemakkelijker met elkaar in gesprek gaat.

De tijd zal het leren, en ik ga mijn ramen zemen.


Reacties

  1. Dat is vervelend, zeg. Zeker omdat er echt nul reactie of begrip van hun kant komt. Hopelijk zal de situatie verbeteren.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Tsjonge dat klinkt erg vervelend. Maar fijn dat je er ook met een zekere afstand en nieuwsgierigheid naar kunt kijken. Dat maakt het hopelijk minder irritant voor je.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Een nieuwe werkplek

Hoe ik ga zorgen voor meer inkomsten?

Kamperen; mens erger je niet.