Verschillende drijfveren

'Iets voor jou?' Een berichtje verscheen op mijn telefoon, met daarin een link naar een opdracht waarvan degene die het bericht stuurde, vermoedde dat het bij mijn werk zou passen.
Op veel gebieden was dit ook zo. Het was een klus voor langere tijd, waar ik al een tijdje naar op zoek ben, het was een klus die mentale creativiteit vergt, iets waar ik altijd blij van wordt en het was een klus die ontzettend goed zou betalen. Enige nadeel: de klus moest op locatie gedaan worden en die locatie is anderhalf uur reizen vanaf mijn huis.

En dus twijfelde ik. Ik sloeg de opdracht op en bekeek hem later nog een keer. De afstand was niet kleiner geworden ;). Ik dacht na over alle voordelen die de klus mij zou opleveren. Een paar maanden verzekerd van zeer goed betaald werk, mentale uitdaging, een groter netwerk, zelfstandigheid maar ook collega's om mee te sparren.
Ik dacht ook na over dat ene nadeel: ik zou drie dagen per week om 7 uur de deur uit moeten en 12 uur later de deur weer binnenstappen. Niet iets dat onoverkomelijk is.
En toch woog dat uiteindelijk zwaarder dan alle voordelen bij elkaar. Natuurlijk, als ik echt omhoog zat, zou ik de klus onmiddellijk aangenomen hebben. Maar omdat ik ook wel andere opdrachten heb, die weliswaar onzekerder zijn en minder geld opleveren, zat ik niet al te erg omhoog.

En zo kwam ik er al peinzend achter - en ergens wist ik dat al wel. Het is niet voor niets dat mijn blog draait om 'wat is genoeg' -  dat mijn diepste drijfveer zit in balans. Ja, ik wil werken! Ik wil mezelf ontwikkelen, ik wil nieuwe dingen leren en een aantal oude dingen afleren. Ik wil financieel mijn steentje bijdragen aan gezin en maatschappij. Maar niet ten koste van de balans.
Nu kan ik mijn uren inplannen zoals ik wil, en zoals uitkomt met het werk van mijn man (voor hem is het onmogelijk om hierin flexibel te zijn). Drie lange dagen per week van huis, betekent dat manlief en/of ik in de avonduren en weekenden nog harder aan de poets moeten. Dat we onze jongste niet meer naar naar sporttraining aan de andere kant van de stad kunnen brengen, dat we meer kinderopvang nodig hebben en nog wat van die dingetjes. Allemaal niet onoverkomelijk, maar toch voelt het voor mij alsof de balans tussen werk en vrije tijd, werk en mijn verantwoordelijkheid voor een deel van het huishouden en gezin dan niet meer klopt.

Een collega zzp'er die ik laatst sprak, verklaart me voor gek. Snap ik. Haar diepste drijfveer is een goed inkomen. Toen haar ouders jaren geleden scheidden, heeft ze van dichtbij gezien hoe moeilijk dit op financieel gebied voor haar moeder was. En dus heeft deze collega er veel meer voor over om een goed betaalde klus aan te nemen. Financieel niet van een ander afhankelijk kunnen zijn, is voor haar belangrijker dan een dagje meer of minder kinderopvang. Terwijl ik precies andersom denk. Mijn ouders waren in mijn beleving altijd aan het werk, met daardoor weinig tijd voor mijn zus, broer en mijzelf. Ik vind het belangrijk dat mijn kinderen zo weinig mogelijk naar de opvang gaan.

Ik ken ook iemand die prestige als diepste drijfveer heeft. Hij wil gezien worden en haalt er voldoening uit als iemand hem een compliment geeft over een innovatie die hij heeft geleid in zijn bedrijf. Hij noemt het ook 'mijn innovatie'. Dat is dan weer iets wat ik niet kan begrijpen, omdat de uitvoering hiervan in handen van anderen ligt. Ik zie dat dan als een verdienste van heel de afdeling en zou er op zijn minst 'onze innovatie' van maken.
De drijfveer 'prestige' staat zover van mij af, dat ik me daar maar moeilijk in kan verplaatsen. Het is zelfs een drijfveer die erg in mijn allergie zit.
Afgelopen week volgde ik tussen de bedrijven door het debat over de behandeling van Michael P. waarin Sander Dekker verantwoording moest afleggen voor het falen van justitie dat door onafhankelijk onderzoek aan het licht was gekomen. Hij sprak de woorden: 'het is mijn eer te na om dit nu te laten versloffen.' Daar kan ik mij enorm aan storen. Het gaat hierin toch niet om zijn eer? Het gaat om de veiligheid van onschuldige burgers die een fietstochtje maken. Maar deze minister laat de boel dus niet versloffen omdat hij zijn eer niet te grabbel wil gooien. Alsjeblieft, zeg!

Wil die allergie zeggen dat ik wars ben van prestige? Nee hoor, als mijn naam genoemd wordt bij mijn werk, vind ik dat best leuk. Ik sta er zelfs op dat mijn naam ergens komt te staan als ik een opdracht oplever. Maar het is niet mijn drijfveer. Ik doe mijn werk niet omdat ik mijn naam wil zien staan, of mezelf in de schijnwerpers wil plaatsen.

Idem voor een goed inkomen. Het is dan niet mijn diepste drijfveer, maar ik wil wel fatsoenlijk betaald worden voor mijn werk. Ik vind ook dat ik daar recht op heb, ik ben best goed in mijn werk al zeg ik het zelf, en dus vraag ik een fatsoenlijke vergoeding. Het is alleen niet mijn diepste drijfveer. Af en toe werk ik dus ook voor een minder hoge vergoeding. Omdat ik daar een goede reden voor zie en die heeft vaak met balans te maken. En soms werk ik ook voor een hoger uurloon dan mijn gangbare tarief. Ook dat heeft met balans te maken. Een commerciële organisatie die met mijn werk nog meer winst kan maken, kan rekenen op een hogere offerte dan een non-profit organisatie die met veel te weinig geld veel belangrijker werk doet.

Wat is jouw diepste drijfveer op het gebied van werk?

Reacties

  1. Fijne post, dit. Ik hou van je schrijfstijl! Ik zou ook passen voor 1,5 uur enkele reis.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dat is een goede vraag zeg.... Geld verdienen is niet het belangrijkst, maar speelt wel mee.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Ontslag

De juf en het koekje

Een nieuwe werkplek