Alle woonwensen realiseren of toch maar niet

Tien jaar wonen we nu in ons ruime rijtjeshuis. In een straat die ons prima bevalt, in een ruim opgezette, groene wijk. Prachtige natuur onder handbereik, net zoals alle voorzieningen die de stad ons kan bieden. We realiseren ons vaak dat we het ook op dit gebied goed hebben, en zijn daar dankbaar voor.

Toch hebben we natuurlijk ook nog wel wat woonwensen over. Dromen waarvan we roepen dat we ze 'ooit' willen verwezenlijken. Een vrijstaand huis, met een ruime tuin lijkt ons heerlijk. Een tuin waarin ruimte is om te leven, om te tuinieren (een moestuin aan huis, ipv een kilometer verderop), en on top of that bijen te houden. Een huis waarbij we geen overlast hebben van de tweejaarlijkse karaoke-tuinfeesten van de buren waarvan iedereen zich afvraagt wat die toch bij ons in de straat doen. En hé, als we dan toch ruimte in overvloed hebben, doe dan ook maar een grote schuur. Zodat degene die 's morgens als eerste vertrekt, niet eerst drie of vier fietsen uit de schuur moet zetten, voordat hij/zij bij zijn/haar eigen stalen ros kan. Niet alleen meer ruimte om huis heen is welkom, ook extra ruimte in huis is niet verkeerd. Een eigen werkruimte, waar ik mijn werk kan uitvoeren zonder anderen in de weg te zitten bijvoorbeeld. Een extra badkamer zou ook niet verkeerd zijn en als ik toch aan het wensen ben, doe dan ook maar een grotere keuken.

Leuk al die wensen, maar met ons salaris, in combinatie met ogen die nog niet zo lang geopend zijn voor de wonderlijke wereld van een FIRE bestaan, hebben we nooit een seconde overwogen om serieuze berekeningen te maken.

Tot nu toe, dan.

Want ineens was daar een telefoontje dat we totaal niet hadden zien aankomen. Een telefoontje van mijn schoonouders, die een flink stuk grond bezitten. Landbouwgrond, dachten wij.

Wat wij niet wisten, is dat mijn schoonouders al een hele tijd met hun gemeente om tafel zitten. De gemeente wil een deel van hun grond gebruiken voor een experiment dat meer dieren naar het gebied zal trekken. ('Welke dieren?' vroeg manlief argwanend. 'Oh, met name ijsvogeltjes en vissen,' antwoordde zijn moeder geruststellend) Mijn schoonouders blijven eigenaar van het stuk grond, maar krijgen ter compensatie de mogelijkheid hun landbouwgrond om te zetten in bouwgrond. Iets wat ze erg interessant vinden, want al het onderhoud werd hun eigenlijk te veel en ze dachten al langere tijd na over het verkopen van een deel van de grond. Bouwgrond verkopen is financieel gezien aanzienlijk aantrekkelijker dan het verkopen van landbouwgrond.

Lang verhaal kort: als we willen, kunnen we dat huis van onze dromen gaan bouwen op de grond van mijn schoonouders. We zouden de grond dan eerst tegen een absolute bodemprijs kunnen pachten, of als voorschot op een erfenis zien, of... nou ja, er zijn meerdere haalbare opties.

Hoewel dat droomhuis ons fantastisch lijkt, was onze eerste reactie: 'nee, bedankt.' Het overviel ons, en natuurlijk zitten er nadelen aan. Schoonouders wonen in een heel andere hoek van het land, dan wij. Voor onze oudste zal dat, gezien haar studie, betekenen dat ze op kamers moet. De andere drie zullen van school moeten veranderen en een nieuwe vriendenkring op moeten bouwen. Ze sporten alledrie, en zullen op zoek moeten naar een nieuwe club. En waarschijnlijk zelfs naar een nieuwe sport. In onze stad heb je veel verschillende sporten die je uit kunt oefenen, in het dorp waar schoonouders wonen is het aanbod erg beperkt. Onze vriendenkring bestaat ook voor een groot deel uit mensen uit de buurt en manlief zal om overplaatsing moeten vragen op zijn werk. En dan heb je natuurlijk nog het feit dat we ineens wel heel erg dicht bij mijn schoonouders wonen. Prima mensen hoor, maar om ze nu als buren te hebben...

En toch, naarmate het telefoontje begint te bezinken, neemt de stelligheid van mijn 'nee' in mijn hoofd wat af. De kinderen zullen op een andere school ook echt wel vrienden en vriendinnen vinden, sporten hoeft niet per sé en de oudste zal misschien over een jaar zelf beslissen om op kamers te gaan. Naast mijn schoonouders wonen, betekent echt niet dat ze iedere dag op de koffie komen...

We hoeven nog niet definitief te beslissen. De plannen worden op zijn vroegst in de herfst gerealiseerd en dan moet eerst de gemeente aan de slag met haar plannen om van weilanden waterlanden te maken. Dat zal ook de nodige tijd vergen. Bovendien hebben we natuurlijk geen enkele haast om hier weg te gaan.

Best raar, dat dromen die we misschien ooit eens wilden realiseren ineens zo dichtbij blijken te zijn.



Reacties

Populaire posts van deze blog

Ontslag

De juf en het koekje

Een nieuwe werkplek