Van flink chagrijnig naar lekker positief

Doorgaans ben ik een vrij opgewekt persoon. De keren dat ik tijdens een training het (in mijn ogen vrij suffe) kwaliteitenspel heb gedaan, kreeg ik altijd het kaartje met de kwaliteit humor naar me toegeschoven, en toen ik een aantal maanden geleden ontslag nam van mijn baan in loondienst, gaven veel collega's aan mijn enthousiasme te zullen gaan missen. 

Vandaag was daar vrij weinig van te merken. Af en toe heb ik van die dagen dat mijn radar om de een of andere reden vooral op negatieve zaken afgestemd staat. Vooral als er een paar nachten met weinig slaap aan vooraf zijn gegaan, zoals nu. 

Het begon er al mee dat ik een brief kreeg van een overheidsinstantie die erom bekend staat de boel administratief niet op orde te hebben. Ze zijn al eerder belangrijke en persoonlijke informatie van mij kwijtgeraakt, waardoor ik al meer dan een jaar op een bepaalde beslissing van hen zit te wachten. Een beslissing die al uit 2012 stamt, met een eerdere baan van mij te maken heeft en die ik vanwege de irrelevantie graag zou willen afsluiten. 
Ik las de brief, was het totaal niet met de inhoud eens, miste een bijlage met noodzakelijke informatie en besloot bezwaar aan te tekenen tegen de beslissing die in de brief genoemd werd. Dat alleen al zorgde ervoor dat mijn humeur ergens rond het nulpunt was gezakt. 
Omdat ik de zaak zo snel mogelijk weer uit mijn hoofd wilde hebben, besloot ik dat bezwaar dan ook meteen maar aan te pakken. Dat betekende een hoop gesnuffel in oude mappen die op bijna niet te bereiken plaatsen in ons huis liggen om alle feiten weer bij de hand te krijgen. Vervolgens diende er een brief opgesteld te worden, waarin ik precies aangaf wat mijn bezwaar dan wel niet was en op welke juridische gronden ik dacht gelijk te hebben. Steeds als ik er lekker inzat, werd ik gestoord. Iemand aan de deur, iemand die meerdere malen telefonisch contact probeerde te krijgen (en dit uiteindelijk dus ook maar kreeg)... Alles bij elkaar heeft me dit een complete ochtend gekost en sleept de zaak zich vermoedelijk nog een aantal maanden voort omdat reacties van de betreffende instantie iedere keer zo'n half jaar op zich laten wachten. Mijn humeur zat inmiddels ver onder het vriespunt.

Ik besloot naar de markt te gaan. Lekker even uitwaaien op de fiets en de groentevoorraad even aanvullen. Ik stond nog niet bij de eerste kraam of ik werd aangesproken door een man. Hij stak een vaag verhaal af over zijn dochter die bij Mc Donalds zat en 86 cent te kort kwam, en hij was slechts een arme dakloze en had ook geen 86 cent en bla bla. Ik was zó chagrijnig dat ik besloot hem zijn centen te geven om van het gezeur af te zijn (normaal gesproken geef ik dit soort bedelaars niks, maar koop ik met plezier een straatkrant of geef ik iets aan een straatmuzikant. Altijd prettig als je ziet dat iemand er zelf ook wat moeite voor wil doen). 
Ik viste wat kleingeld uit mijn jaszak en pakte er een euro tussenuit. De man was het er niet mee eens. Ik dacht eerst dat dit kwam doordat hij geen wisselgeld had, hij vroeg immers maar om 86 cent. Maar nee, het kwam doordat hij in mijn hand ook een munt van 2 euro had gezien en die wilde hij liever hebben. Toen ik aangaf dat hij blij mocht zijn met mijn euro en maar snel naar zijn zogenaamde dochter moest gaan, schold hij me de huid vol. Mijn status ging van flink chagrijnig naar bloedchagrijnig in combinatie met lichtelijk depressief.

Wat is dat toch tegenwoordig? Incompetente overheidsinstanties die overal mee wegkomen, ouders die de leraar verantwoordelijk stellen voor de onvoldoende van hun zoon omdat hij (de leraar) geen gaatjes in het huiswerkblad heeft geperforeerd, bedelaars die menen dat ze recht hebben op 2 euro als je ze 1 euro geeft... de ik-gerichtheid die hiervan afspat begrootte me ineens enorm. 

Ik ging weer naar huis en opende het internet. Als er dan toch niemand meer sociaal is in de offline wereld, dan maar online sociaal doen. En toen was daar Facebook. Met in mijn tijdlijn een gedeeld berichtje over omapost. Waar je iemand die wel een lief gebaar kan gebruiken, gratis een kaartje kunt sturen. Gelukkig, er bestaan dus toch nog mensen en bedrijven met oog voor een ander. 

Iets soortgelijks doet Het Nationaal Ouderenfonds, alleen betaal je daar wel je eigen postzegel. 

Het is maar een klein gebaar. Je hebt het zo gedaan. Als je nu even opstaat, een kaart uit je voorraad vist en een postzegel opduikelt, zit je over twee minuten weer op je gat met een (nog) beter gevoel dan nu. 

Een klein gebaar. Maar toch... mijn humeur klaarde er enorm van op. Ik betrapte mezelf erop dat ik neuriënd door het huis liep na mijn online sessie. 

Lichtpuntjes zijn overal. Je moet ze alleen even zien!









Reacties

Populaire posts van deze blog

Ontslag

De juf en het koekje

Een nieuwe werkplek