Ik zou woest worden van zulke respectloze berichtjes...

Een goede kennis van mij werkt als leerkracht in het basisonderwijs. Al bijna 20 jaar, en ieder jaar met wat minder plezier. Het lesgeven en het contact met kinderen lijkt mij ook best leuk. Daar weet hij ook prachtige verhalen over te vertellen en dat stukje houdt hem op de been.
Dat stukje wordt wel steeds minder. Aan lessen voorbereiden doet hij niet meer, want daar heeft hij geen tijd voor. Op zijn papadag zit hij zeker nog een uur of twee achter zijn laptop om achterstallige administratie weg te werken en om de week heeft hij een avondvergadering of ouderavond die hij niet in tijd of geld terugziet. Bovendien dient hij tegenwoordig zijn eigen lokaal schoon te houden, want er is niet genoeg geld meer voor een schoonmaker die dit kan doen. Die doet alleen de gang en het toilet.

Hoe meer ik me erin verdiep, en andere mensen uit het onderwijs hierover spreek, hoe meer ik me erover verbaas hoe leerkrachten in het basisonderwijs behandeld worden. In bedrijven met een winstoogmerk zou deze manier van omgaan met medewerkers al snel als uitbuiting bestempeld worden. En werknemers zouden vermoedelijk zeer snel gaan solliciteren bij de concurrent.

Terwijl we het over zijn werk hadden, kreeg hij een berichtje binnen. De afzender bleek de moeder van een van zijn leerlingen. Ze was het er niet mee eens dat mijn kennis het huiswerkblad van haar zoon niet voorzien had van perforatiegaatjes. Daardoor paste het blad niet in de huiswerkmap van haar zoon en daardoor was het blad kwijtgeraakt. Uiteraard was het daardoor totaal onmogelijk geworden voor haar zoon om te leren voor zijn proefwerk en daarom hoefde hij de toets morgen dus niet te maken, aldus moeder. Het lag immers aan mijn kennis dat haar zoon zijn huiswerk niet had kunnen maken.

Mijn mond viel open. Kennis haalde slechts zijn schouders op, wiste het bericht en pakte zijn biertje er weer bij. 'Normaal doe ik er inderdaad altijd gaatjes in, maar de perforator was kapot. Dat weten de leerlingen ook. Ik heb al een nieuwe besteld, maar die is nog niet binnen. Dit is al de derde moeder die hier commentaar op heeft.'

Het is maar goed dat ik niet voor de klas sta. Ik zou werkelijk woest worden van zulke respectloze berichtjes! De leerling in kwestie zit in groep 7 of 8, dan mag je toch verwachten dat een huiswerkblad wel bewaard kan worden? En stel dat het blad thuis per ongeluk kwijt raakt, dan schuif je de schuld hiervan toch niet zomaar in de schoenen van de leerkracht? Als een van mijn kinderen iets kwijt is, wordt de groepsapp aangesproken en volgt er binnen een paar minuten een appje met een foto van het desbetreffende blad. Dit lossen mijn kinderen helemaal zelfstandig op. Zonder betuttelende vader of moeder.

Het voorval bleef me bezig houden. Is dit de manier waarop ouders met leerkrachten omgaan? Ik voelde zelfs wat twijfel. Kom ik als moeder wel genoeg voor mijn kinderen op? Ben ik te hard voor ze als ik slechts mijn schouders ophaal als er een huiswerkblad niet meer op de juiste plek ligt of er een onvoldoende is gevallen door te weinig leren? Is het tegenwoordig echt de norm om de leerkracht hierop aan te spreken in plaats van het kind zelf?

Mijn kennis is gelukkig al gehard door zijn ervaring. Hij heeft de leerlingen die hun huiswerk niet geleerd hadden met een paar woorden op hun eigen verantwoordelijkheid gewezen en net als de rest van de klas een toets gegeven. Eén leerling pakte dit goed op. De andere twee waren in tranen, vonden het oneerlijk en riepen 'ja, maar mijn moeder zei...'.

Ik kan er niet bij. Echt niet.


Reacties

Populaire posts van deze blog

Ontslag

De juf en het koekje

Een nieuwe werkplek