De juf en het koekje

'Juf zegt dat ik dik word.'
'Wat zeg je?'
'Juf zegt dat ik dik word.'
Ik heb het dus toch goed verstaan.
Ik kijk naar mijn dochter die naast me fietst, op weg naar school. Lange, dunne benen piepen onder haar winterjas uit. Twee gezonde blosjes van de ochtendkou op haar smalle gezichtje. Als er iemand is die je met de beste wil van de wereld níet dik kunt noemen, is zij het.

Wat blijkt? Juf blijkt iedere week nogal wat commentaar te leveren op de sultanakoek die we Dochter meegeven voor de ochtendpauze. Vier keer per week geven we fruit mee, en één keer per week dus een koekje. En dat staat juf blijkbaar niet aan. Dat commentaar levert ze overigens aan onze dochter, ons heeft ze daar niet op aangesproken.

'Wat zegt juf dan precies?' wil ik weten.
'Dat ik dik wordt omdat in een sultana heel veel suiker zit. En dat het niet eerlijk is voor andere kinderen die wel fruit moeten eten. En dat een sultana heel ongezond is. En dat we niet voor niets vorig jaar schoolfruit hadden.'

Het zet me aan het denken. Gezonde voeding hebben wij hier in huize Genoegzaam hoog in het vaandel staan. Mensen die bij ons aanschuiven, zijn doorgaans verbaasd over de hoeveelheid groente die we op tafel zetten. Een dag zonder fruit komt hier niet voor. Een dag zonder vlees wel. Sterke drank..., verder dan een glaasje wijn in het weekend kom ik meestal niet. Snoep..., als we het al in huis hebben, blijft het vaak wekenlang in de kast liggen. Natuurlijk zijn we geen heiligen. Een paar keer per jaar hebben we ineens zin in friet. Of afhaalpizza. Ook liggen er 's avonds weleens toastjes op tafel. En zelfs een zak chips is ons niet onbekend. Maar de overgrote meerderheid, misschien wel 90% van wat wij tot ons nemen, is zeer verantwoord.

Ook bij dit thema zoek ik de balans. Wat is genoeg? Onze kinderen vinden 'koekjesdag' geweldig. Ze verheugen zich bij voorbaat op die dag in de week dat ze zomaar een koekje in hun fruittrommel vinden. En zo af en toe een koekje kan ons lichaam volgens mij prima aan. Dochter is zelden ziek, doet aan sport, beweegt veel, fietst iedere dag naar school, speelt bijna iedere dag buiten en wordt door de tandarts geroemd om haar schone gebit. En die koekjes eet ze al jaren. En ook weleens een taart of een plak cake.

Mag school hier commentaar op leveren? In de schoolgids staat dat er geen snoep mee mag, liever iets gezonds. Ik zie een sultana niet als snoep. Ik zie het ook niet als iets gezonds. Meer als iets daar tussenin.

Ik zie het vooral als onze verantwoordelijkheid. Niet als die van de school. Natuurlijk, het kan altijd gezonder, het kan altijd beter. En als een kind op school opvalt door een zeer ongezonde leefstijl, vind ik ook dat een school haar zorgen daar over uit mag spreken. Tegen de ouders, welteverstaan. Niet tegen het kind (althans niet op deze leeftijd). En al helemaal niet in woorden als: 'je wordt te dik als je iedere week een koekje eet.' Onvoorstelbaar onpedagogisch vind ik dat.

Ik heb nooit goed tegen betutteling gekund. En ik merk dat ik me mateloos irriteer aan de houding van de juf. Over alle drinkpakjes met mierzoete meuk die andere kinderen meenemen, wordt nooit iets gezegd voor zover Dochter weet. Kinderen die zo ongeveer op het schoolplein wonen en toch nog iedere dag met de auto gebracht worden..., je hoort de school er niet over.
En het ergste is nog dat ik in een ver verleden beroepshalve een van de kinderen van de betreffende juf heb meegemaakt, op de leeftijd die mijn dochter nu heeft. Als je het over dikke kinderen hebt... Natuurlijk weet ik dat dik zijn niet altijd betekent dat de leefstijl ongezond is. Maar dat zou de juf dan toch ook moeten weten?!

'Heb ik vandaag een koekje mee?' wil Dochter weten.
Ik knik.
'Word ik daar echt dik van?'
'Nee!'
'Wat moet ik zeggen als juf daar weer over begint.'
'Dat ze zelf een dikke...'
'Dan zeg je maar dat ze daar met papa of mij over moet praten. En daarna ga je extra van je koekje genieten.'


















Reacties

  1. Ik vind dat wij al best gezond eten, maar zo gezond als jullie lukt ons niet. Onze kinderen krijgen volkorenbrood mee, groente en fruit én iets lekkers. Daarnaast bewegen ze heel veel en promoten we vooral het spelen ipv computergebruik. Na het fruit mogen ze iedere dag een snoepje, pakje smarties of iets dergelijks. Nu gebruik ik die snoepzakken wel eens als broodverpakking in hun trommel, zodat de boterham niet nat wordt van het ernaast liggende fruit. We houden nml ook van recycling. Kwam juf op oudste af om te zeggen dat ze geen hele zak snoep mee mocht nemen naar school. Bleek er een volkoren boterham met kaas in te zitten ha ha.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Klinkt inderdaad heerlijk gezond! En ik zie al helemaal voor me hoe dat op school ging :D :D :D

      Verwijderen
  2. Ik vind het echt ongelofelijk dat een juf zo’n opmerking durft te maken. Zoiets zeg je niet tegen een kind. Als ze er zo nodig iets van wil zeggen, dan moet ze het inderdaad met de ouders bespreken. Heel goed dat je koekjesdag erin blijft houden!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Nou wat een opmerking zeg, hoe krijgt je een kind een trauma. Een koekje is prima toch? Wij proberen hier ook zo gezond mogelijk te eten, maar aan af en toe een snoepje ontkom je gewoon niet aan. Misschien is de juf wel heel dik!/ Of snakt ze zelf naar een koek en is ze gewoon jaloers ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Sultana's zitten inderdaad vol suiker. Maar dat doet er eigenlijk niet echt toe: ik vind dat zo'n juf naar de ouders moet gaan, en niet zo'n kindje moet lastig vallen zeg.

    Huisvlijt

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Op de school van onze dochters hebben ze ook van die periodes. Het ene moment letten ze nergens op en het andere moment moet alles supergezond. Ze wilden zelfs alleen water toestaan als drinken. Voor mij zijn er grenzen en alleen water is voor mij zo’n grens. Ik vind het geen probleem als ze de kids de mogelijkheid geven om buiten de pauzes om veel en alleen water te drinken maar in de pauze krijgen ze echt wat anders. Weet dat beide kids rond de pauzetijden en etenstijd erg humeurig zijn. Negen van de toen keer is dit over nadat ze wat gegeten hebben. Dochter moest een keer een toets maken toen ze geen pauze had meegekregen omdat we toen bij een afspraak zaten en ze had dit niet tegen de leraar aangegeven. Ze had een toets gemaakt waarvan de leraar niets begreep toen hij haar antwoorden zag. Mij ging t lampje branden toen ik de dag zag staan en vroeg aan dochter of ze wel gegeten had op school. Nee dus. Leraar daarover ingelicht en die ziet nu ook wanneer ze echt aan eten toe is en dat meerdere kinderen betere toetsen afleggen als dit niet het half uur voordat ze naar huis mogen gebeurd.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Ontslag

Een nieuwe werkplek