Zuinig aan, dan breekt het lijntje niet

Mijn oma zei het weleens: 'Zuinig aan, dan breekt het lijntje niet.'
Echt menen deed ze het niet, ze was een echte verwen-oma die haar kleinkinderen met alle liefde wat extra's toestopte. Toen haar eigen kinderen, waaronder mijn moeder, jong waren had ze die luxe niet. En oké, ze had toen ook geen kleinkinderen, dat was dan wel weer handig ;).

De uitspraak klonk weleens als we daar aten en mijn zus en ik onze boterhammen royaal met hagelslag bestrooiden. Maar er kwam altijd een knipoog achteraan. En de uitspraak klonk ook weleens als we een koekje uit de koektrommel pakten bij het koffiedrinken. Maar dan wel pas nadat we al twee koekjes opgegeten hadden.

Ik zei al, toen mijn moeder opgroeide was er niet zoveel overdaad. Ze kwamen niets tekort, maar zomaar op vakantie gaan bijvoorbeeld, zat er echt niet in. Mijn moeder is dus opgevoed met een zuinige levensstijl en hetzelfde geldt voor mijn vader. En dat heeft doorgewerkt in de opvoeding die ik heb gekregen. Nodig was het niet, mijn vader had al jong een uitstekende functie in de medische wereld, met bijbehorend riant salaris. En ook mijn moeder had een (parttime) baan, wat best vooruitstrevend was in die tijd. Maar het geld uitgeven aan luxe..., nee, dat lukte niet zo goed.

Het was zelfs zo dat ik op het Voortgezet Onderwijs het vak Informatica had. De computer was zwaar in opkomst en eigenlijk had ieder huishouden toch inmiddels wel zo'n bakbeest in de woonkamer staan. Maar ik kreeg iedere week een briefje mee naar school: 'Genoegzaam heeft haar huiswerk niet kunnen maken, wegens gebrek aan een computer.' Behalve dat ik me enigszins geneerde voor mijn klasgenoten die wél allemaal een computer hadden (en zelfs floppy's met spelletjes erop!), deed het me verder vrij weinig. En aangezien ik nu veel vanaf mijn computer werk, en in staat ben om blogs te typen in een aardig tempo, heb ik er geloof ik ook geen nadelige gevolgen aan overgehouden.

Wel betrap ik mezelf regelmatig op de gevolgen van een zuinige opvoedstijl. Ik vind het ontzettend lastig om iets voor mezelf te kopen. Of het nu gaat om kleding, leesvoer, een lunch... ik doe het zelden tot nooit. Als ik een dag op pad moet, neem ik keurig mijn gevulde broodtrommeltje van huis mee. Als ik een leuke trui in de winkel zie, zie ik ook meteen mijn kledingkast voor me met daarin genoeg truien die nog in prima staat zijn. Dus de trui in de winkel blijft hangen. Dat leuke tijdschrift of dat mooie boek..., nee. In plaats daarvan ga ik met mijn bibliotheekpas op pad. Terwijl het financieel gezien geen probleem is als mijn uitgaven patroon omhoog zou gaan.

Deze leefstijl zorgt ervoor dat wij ons gezin met vier opgroeiende, thuiswonende kinderen op 2 part timesalarissen kunnen onderhouden. Onze kinderen leren dat veel kan, maar niet alles. We wonen in een prima wijk, in een rijtjeshuis. Voor een rijtjeshuis zelfs een aanzienlijk groot rijtjeshuis. Maar nee, we wonen dus niet vijf straten verderop waar de villawoningen staan, met grote achtertuinen aan het water. Dat kunnen we niet betalen.

Nog niet, want het lijkt me wel heerlijk om de ruimte te hebben. Een vrijstaande woning met een behoorlijk stuk grond eromheen. Het hoeft geen villa te zijn, een schattige boerderij  of oud herenhuis is ook prima. Bij voorkeur aan de rand van een stad. En bij voorkeur zonder zeer nabije buren. Die laatste wens heb ik er sinds een jaar aan toegevoegd. Sinds in onze rij een gezin is komen wonen (gelukkig zitten er nog een paar huizen tussen!!!) dat behoorlijk regelmatig feesten geeft in de achtertuin, compleet met karaokeset. Die 's middags alle buren mee laten genieten van de Smartlappenspottifylijst. Die hun kinderen toeschreeuwen dat ze nu direct hun waffel moeten houden omdat ze anders de hele dag binnen moeten blijven. En vervolgens vier keer per dag hun kind 'voor de hele dag' naar binnen sturen. (Overigens zijn het echt wel aardige mensen, hoor. Maar hun leefstijl is gewoon een stuk uitbundiger dan die van de rest van onze buurt, en ik ben nu eenmaal niet zo'n uitbundig type als het om dit soort zaken gaat.)

Op de momenten dat ik daar weer verplicht van mee moet genieten, weet ik weer precies waarom ik zo geniet van alle blogs rondom FIRE en HOT. Want door de juiste leefstijl aan te houden, blijf ik lekker in mijn droom geloven, ondanks hypotheekverstrekkers die er niet over zullen peinzen ons de hypotheek te verstrekken die hoort bij een villawoning in onze woonomgeving. En die blogs inspireren me en geven me moed. Dus ben jij beste lezer, ook de schrijver van zo'n blog: hartelijk dank! Maak hieronder gerust reclame voor jezelf!

Wat is jouw droom voor het moment dat je echt financieel onafhankelijk bent?

Reacties

Populaire posts van deze blog

Ontslag

Onze hypotheek gaat veranderen (deel 2)

De juf en het koekje