Ben jij bezig met de toekomst?

Een paar dagen geleden, schreef ik over onze -in de ogen van sommige mensen - zuinige leefstijl. Gisteren deed ik mee aan een onderzoek naar gezondheid en de rol van de overheid daarin (toch weer 50 euro voor twee uurtjes gezellig kletsen met een aantal onbekenden) en werd ik me er weer van bewust dat deze leefstijl voor lang niet iedereen vanzelfsprekend is.

Kort samengevat ging het onderzoek over de rol van de overheid op het gebied van luchtvervuiling, bodemverontreiniging en afvalverwerking. De meningen daarover liepen heerlijk uiteen. Ik kan daar wel van genieten, vooral als dit in een uitstekende sfeer gaat waarbij er wellicht onbegrip is over elkaars meningen maar dit met humor en respect besproken wordt. Dat zat dit keer helemaal goed!

Op een gegeven moment kwam het gesprek op je eigen verantwoordelijkheid terecht; Wat kan de overheid afdwingen en waarin moeten burgers vrijgelaten worden. Een van de deelnemers ging er eens goed voor zitten en stak van wal. Moraal van zijn verhaal: er zijn al veel te veel regeltjes en de overheid moet zich nergens mee bemoeien. Als de inwoners van stad A een milieuvervuilende fabriek  willen hebben, dan moet die fabriek gebouwd kunnen worden. Dat is goed voor de werkgelegenheid, en daarmee voor de economie. Een autoluwe binnenstad stimuleren..., wat een onzin. Als mensen de auto willen nemen, nemen ze toch lekker de auto. Deed hijzelf ook, hij ging echt niet fietsen als hij ook met de auto van A naar B kon komen. Duurzaam inkopen om o.a. de afvalberg te verminderen... weet je wel wat een gedoe dat is?

Een van de andere deelnemers stelde daarop de vraag in hoeverre deze man rekening wilde houden met de toekomst. Dat wilde hij niet. Wie dan leefde, kon dan zorgen. Alsof onze ouders rekening met ons hadden gehouden. Vroeger rookten de meesters hun sigaar op in het klaslokaal. En kijk eens, er zijn nu nog steeds mensen in leven die dit hun hele jeugd moesten ondergaan!

De gespreksleider besloot om deze vraag eens in de groep te gooien door er een stelling van te maken: ik houd in mijn dagelijks leven rekening met de toekomst van de aarde. Tot mijn grote verbazing staken alleen een andere deelnemer en ikzelf onze hand omhoog.

Ik heb het idee dat je er tegenwoordig toch echt niet meer omheen kan: we putten de aarde uit, de afvalstromen zijn niet meer weg te werken, er moet iets veranderen. Maar dat je daar zelf mee kan beginnen, is kennelijk iets wat voor veel mensen een te grote stap is. Dat bleek ook uit de toelichting die een aantal deelnemers gaven. Natuurlijk moest er iets veranderen, maar daar mocht de overheid het hoofd over breken. De wereld zou er echt niet beter van worden als één iemand zou besluiten om wel te fietsen ipv de auto te pakken. En gemak was ook een groot goed.

Ik geef onmiddellijk toe: ik ben absoluut GEEN heilige op dit gebied. Ik kan zo een heleboel dingen opnoemen die ik in mijn leven zou kunnen veranderen om duurzamer te worden. Minder vlees eten, eigen broodzakken meenemen naar de winkel, veel meer spullen tweedehands kopen... just to name a few. Maar ik ben me er wel van bewust dat we de aarde door moeten geven aan een volgende generatie en ja, dat realiseer ik me echt dagelijks. Dat is een van de redenen waarom ik de fiets pak als dat maar enigszins mogelijk is, de reden waarom ik weiger petflesjes te kopen, en langzaam maar zeker op weg ben naar een plasticvrije badkamer. Ik dacht altijd dat ik daarin één van de velen was, maar de onderzoeksleider gaf aan dat de respons van onze groep een aardig goed beeld weergaf van de werkelijke stand van zaken.

Misschien hangt het af van de mensen die ik spreek. Familie, vrienden... iets met dezelfde waarden en normen. De FIRE-community is zich natuurlijk ook bewust van de toekomst..., hoewel dat niet noodzakelijkerwijs op het gebied van duurzaamheid hoeft te zijn.

Voor mij was het onderzoek een eye-opener. En nu ben ik toch zo benieuwd... "ik houd in mijn dagelijks leven rekening met de toekomst van de aarde"... welk antwoord geef jij?


Reacties

Populaire posts van deze blog

Ontslag

De juf en het koekje

Een nieuwe werkplek