Posts

Ik zou woest worden van zulke respectloze berichtjes...

Een goede kennis van mij werkt als leerkracht in het basisonderwijs. Al bijna 20 jaar, en ieder jaar met wat minder plezier. Het lesgeven en het contact met kinderen lijkt mij ook best leuk. Daar weet hij ook prachtige verhalen over te vertellen en dat stukje houdt hem op de been.
Dat stukje wordt wel steeds minder. Aan lessen voorbereiden doet hij niet meer, want daar heeft hij geen tijd voor. Op zijn papadag zit hij zeker nog een uur of twee achter zijn laptop om achterstallige administratie weg te werken en om de week heeft hij een avondvergadering of ouderavond die hij niet in tijd of geld terugziet. Bovendien dient hij tegenwoordig zijn eigen lokaal schoon te houden, want er is niet genoeg geld meer voor een schoonmaker die dit kan doen. Die doet alleen de gang en het toilet.

Hoe meer ik me erin verdiep, en andere mensen uit het onderwijs hierover spreek, hoe meer ik me erover verbaas hoe leerkrachten in het basisonderwijs behandeld worden. In bedrijven met een winstoogmerk zou d…

Het recept voor pepernotentaart met monchou

Sinterklaasfeest. Leuk als het eenmaal zo ver is, maar wat een stress toch altijd vooraf! Wat overigens volledig aan mijzelf te wijten is, omdat ik ieder jaar weer te laat begin met het inslaan van de cadeaus en het maken van de nodige surprises.

Brrr..., zo vlak voor het feest losbarst, krijg ik alleen van het typen van het woord 'surprises' de rillingen (nee, ze zijn nog steeds niet allemaal af! En ja, met het typen van deze blogpost vertoon ik uitstelgedrag, ik weet het, ik weet het...).

Sinterklaas vieren we ieder jaar met een deel van de familie. Aangezien we meteen ook een stapel verjaardagen vieren (note to self: in alle sintstress niet vergeten om achter het cadeau voor K. aan te gaan!!!) wel zo handig en gezellig.

Iedereen neemt iets te eten of te drinken mee, en mijn bijdrage bestaat al jaren uit een pepernotentaart. Ongeveer het enige sinterklaasgerelateerde ding dat mij geen stress oplevert. Het maken van de taart is zo eenvoudig is dat het gewoon niet mis kan gaan…

Aan de deur wordt niet gekocht..., toch?

Als er bij ons aangebeld wordt, kun je vanuit de woonkamer direct zien wie er voor de deur staat. En dus zuchtte ik afgelopen week diep, toen de bel ging en ik iemand ontwaarde met een jas vol reclame.  Aangezien de jas mij ook ontwaarde, leek het me fatsoenlijk om toch maar even open te doen.

Niet al te open natuurlijk. Mijn innerlijke bitch speelt spontaan op bij verkopers die de deuren langsgaan, en bovendien was het binnen warm en buiten koud.

Een flinke kier was genoeg.
'Een heel erg goede middag, mevrouw.' Het enthousiasme spatte er vanaf.
'Goedemiddag, meneer.' Duidelijk minder enthousiast.
'Ik ben X van energiebedrijf Y. U bent een jaar geleden bij ons weggegaan. We willen u heel graag terug.'
'Oh.'
'En daarom mag ik u een welkomstbonus van 250 euro geven, plus een extra kortingspercentage op de maandlasten.'
'Ooooh?' Ik werd ineens iets enthousiaster.

Normaal reageer ik anders bij dit soort verkooppraatjes. Binnen een halve minu…

De economie is een donut

In de Flow (dat tijdschrift) die gisteren op de mat viel, las ik een interview met Kate Raworth, een Britse econoom, als docent en onderzoeker verbonden aan Oxford University. Volgens haar is de economie een donut. Zo'n metafoor smaakt natuurlijk naar meer! (<-- inkoppertje, die zin. Kon het niet laten ;). )

De economie is dus zoet en bij voorkeur voorzien van een knapperig chocoladelaagje. Een economie om van te watertanden...

Dat was echter niet helemaal de juiste insteek. In het interview legt Raworth uit wat ze wél voor ogen heeft. De donut is een veilige, economische plaats waar in de basisbehoeften (voedsel, kleding, onderdak maar ook gezondheidszorg en onderwijs) van de mens wordt voorzien. Het gat middenin de donut staat voor de plaatsen in de wereld waar níet in die basisbehoeften kan worden voorzien. Mensen moeten uit dat gat zien te komen, op de donut zelf. De donut heeft echter ook een omtrek aan de buitenkant. De kunst is om die te respecteren en er aan die kant ni…

Boodschappen wel of niet laten bezorgen?

Internet, hangplek bij uitstek voor mij. Soms puur en alleen ter vermaak, vaak werkgerelateerd en regelmatig ter inspiratie of advies.

Een van de adviezen die ik de afgelopen tijd een paar keer voorbij zag komen: laat je boodschappen bezorgen, dat voorkomt impulsaankopen en scheelt geld. 

Wij hebben onze boodschappen inderdaad weleens laten bezorgen. Toch merk ik dat ik dit steeds minder doe. Ik ben er namelijk steeds minder van overtuigd dat dit geld scheelt. En ik heb ook niet het idee dat het me uiteindelijk veel tijd scheelt.

Aan het begin van de week weet ik vaak nog niet met hoeveel personen we iedere dag aan tafel zitten. De oudste kinderen hebben steeds meer hun eigen agenda en ik vind het erg ingewikkeld om daar bij het bestellen van boodschappen op te anticiperen. Gevolg is dat we aan het eind van de week steeds meer restjes overhielden. En hoewel meerdere restjes samen natuurlijk weer een prima maaltijd vormen, had ik toch het idee dat ik meer voedsel weg moest gooien. Wat …

Samen op date zonder veel te betalen

Manlief en ik zijn de trotse ouders van vier kinderen. Kinderen die allemaal nog thuis wonen, steeds meer eigen agenda's krijgen... soms is het echt zoeken naar momenten in de week dat we gewoon even samen een gesprek kunnen voeren of een biertje kunnen drinken.

Begrijp me niet verkeerd, we zijn dolblij met onze kinderen en we zijn dankbaar voor een groot gezin. We zijn allebei opgegroeid in een groot gezin en hebben dit als erg positief ervaren. Dat we zelf ook een groot gezin wilden, was ons beiden als vrij snel duidelijk. En dat dit dan ook tot de mogelijkheden blijkt te behoren, medisch, financieel etc. is extra fijn.
Maar we zijn niet alleen maar de vader en moeder van... We zijn ook nog steeds een stel dat het leuk vindt om samen dingen te ondernemen.

In de stad waar we wonen, zijn er gelegenheden genoeg waar we naartoe kunnen. Waar we van tijd tot tijd ook echt wel heen gaan. Maar om nu iedere twee weken een avond in het theater te zitten, of in een hippe bar, bioscoop, of …

Uit de bubbel stappen

Ik heb het al voorbij zien komen in diverse blogs die ik volg (volgens mij is Mariimma de initiator): de rijke, witte bubbel. Oftewel: omgeven worden door autochtonen die een achternaam hebben in de categorie Jansen of De Vries, met een keurig inkomen.

Toen ik nog in loondienst werkte, had ik daar minder last van. Ik kwam dankzij mijn baan  ook mensen buiten die bubbel tegen. Nu ik alleen nog als zzp'er werk, en daarbij voor een groot deel totaal ander werk doe dan ik in loondienst deed, merk ik dat ik toch meer in de bubbel zit dan ik in eerste instantie dacht.
Nog steeds heb ik contacten buiten de bubbel, maar toch wel een heel stuk minder. En ik merk dat ik me daar niet heel prettig bij voel.

Ik heb daar eens over nagedacht de laatste tijd. En ik kom tot de conclusie dat ik al vaker wat onrustig van die bubbel werd, al was ik het me niet direct bewust.

Als kind wist ik nog niet van het bestaan van dergelijke bubbels. Ik groeide op als dochter van twee werkende ouders met inkoms…